Geluk zonder streven

Bijna iedereen wil gelukkiger zijn

Toch zit er in dat verlangen iets vreemds. Wie gelukkiger wil worden, gaat er al vanuit dat het nu nog ontbreekt. Daar ontstaat spanning.
Voor mij heeft geluk nooit echt gevoeld als iets dat bereikt moet worden. Eerder als iets dat zichtbaar wordt wanneer er niets in de weg zit.
Alles wat ik ervaar, gebeurt in mij.
De buitenwereld geeft aanleiding, maar de ervaring zelf ontstaat van binnen. Dan wordt het lastig om geluk nog te zoeken in omstandigheden. Of af te dwingen met de juiste invulling van de dag.
Wat ik wél kan doen, is zien wat er gebeurt.

Zonder middel

Zodra ik mijn dag ga inrichten om gelukkig te worden, sluipt er druk in.
Een wandeling wordt een middel. Een gesprek een investering.
En precies daar verdwijnt iets essentieels. Vrijheid.
Voor mij ontstaat helderheid wanneer verstand, gevoel en intuïtie samenvallen. Dan hoef ik niets meer te sturen. Niet omdat alles perfect is, maar omdat de innerlijke strijd wegvalt.

Wat overblijft

Juist dan worden kleine momenten zichtbaar.
Een kop koffie in de zon. Een gesprek zonder doel. Een stilte die niets hoeft.
Niet als middel tot geluk, maar als leven zelf.
Misschien zit het verschil niet in wat we doen, maar in wat we nalaten.
Niet het najagen van geluk, maar het ruimte laten ervoor.
En misschien is dat genoeg.